Μια αλλαγή θέσης λίγο πριν από τη σύγκρουση αποδείχθηκε σωτήρια για τον 18χρονο Χρήστο. Ο ίδιος, ο 21χρονος αδελφός του, Μάριος, και η μητέρα τους, μέλη της οικογένειας Δρίτσα, ταξίδευαν με το τρένο προς τη Σεβίλλη, όταν βρέθηκαν μέσα στο σιδηροδρομικό δυστύχημα. Οι τρεις Έλληνες είχαν φτάσει στη Μαδρίτη το Σάββατο και σχεδίαζαν να γνωρίσουν την πόλη της Ανδαλουσίας.Η μητέρα τους, καθισμένη σε ανα…
Μια αλλαγή θέσης λίγο πριν από τη σύγκρουση αποδείχθηκε σωτήρια για τον 18χρονο Χρήστο. Ο ίδιος, ο 21χρονος αδελφός του, Μάριος, και η μητέρα τους, μέλη της οικογένειας Δρίτσα, ταξίδευαν με το τρένο προς τη Σεβίλλη, όταν βρέθηκαν μέσα στο σιδηροδρομικό δυστύχημα. Οι τρεις Έλληνες είχαν φτάσει στη Μαδρίτη το Σάββατο και σχεδίαζαν να γνωρίσουν την πόλη της Ανδαλουσίας.
Η μητέρα τους, καθισμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο και με κάταγμα στην κλείδα, αφήνει τους δύο γιους της να περιγράψουν όσα συνέβησαν. «Είμαι ακόμη σε κατάσταση σοκ», είναι τα μόνα λόγια της για την τραγωδία που συγκλόνισε την Ισπανία και προκάλεσε διεθνή συγκίνηση.
Λίγο πριν από το δυστύχημα, η οικογένεια είχε χωριστεί προσωρινά. Ο Μάριος, 21 ετών, είχε πάει με τη μητέρα του στην καφετέρια του τρένου για πρωινό, ενώ ο 18χρονος Χρήστος είχε παραμείνει πίσω. Η παραγγελία τους δεν είχε ακόμη παραδοθεί όταν η σύγκρουση τούς εκτίναξε.
«Ξαφνικά, ο χρόνος σταμάτησε», περιγράφει ο Μάριος.
Έπεσαν πάνω σε άλλους επιβάτες και ο ένας πάνω στον άλλον. Το βαγόνι-εστιατόριο βγήκε από τις ράγες και επί αρκετά δευτερόλεπτα ακουγόταν ένας «άγριος ήχος». Μια δυνατή μυρωδιά χώματος απλώθηκε στον χώρο, ενώ το βαγόνι σταμάτησε με κλίση περίπου 30 μοιρών. Οι περισσότεροι επιβάτες του σώθηκαν, καθώς εκτροχιάστηκε χωρίς να συνθλιβεί από τη σύγκρουση.
Η αλλαγή θέσης που έσωσε τον μικρότερο γιο
Μητέρα και γιος μπόρεσαν να σηκωθούν και επικοινώνησαν αμέσως με τον Χρήστο, για να μάθουν αν είχε τραυματιστεί.
Ο 18χρονος είχε μετακινηθεί, λίγο πριν από τη σύγκρουση, στη θέση που είχε αφήσει ο αδελφός του. Η προηγούμενη θέση του εκτοξεύτηκε κατά την πρόσκρουση.
Τελικά, οι τρεις τους κατάφεραν να συναντηθούν ξανά, να εγκαταλείψουν την αμαξοστοιχία και να καταφύγουν σε ένα χωράφι με αμυγδαλιές.
Την ώρα που οι δύο νεαροί αφηγούνται όσα έζησαν, η μητέρα τους κοιτάζει την οθόνη του κινητού της και ξεσπά σε κλάματα. Έχει το χέρι της σε ανάρτηση. Τα παιδιά της την παίρνουν αγκαλιά, προσπαθώντας να της δώσουν κουράγιο.
Η οικογένεια εκφράζει ευγνωμοσύνη για τη φροντίδα των γιατρών και τη συμπαράσταση των ανθρώπων που έσπευσαν να βοηθήσουν. Ακόμη και όταν η γλώσσα δυσκόλευε τη συνεννόηση, έβρισκαν τρόπο να επικοινωνούν με χειρονομίες.
Ιδιαίτερα τούς άγγιξε η βοήθεια ενός εθελοντή από την περιοχή. Ο άνδρας τούς πήρε με το αυτοκίνητό του από τον τόπο της σύγκρουσης και τους μετέφερε στο χωριό, πριν ακολουθήσει η διακομιδή στο νοσοκομείο.
Πλέον θέλουν να επιστρέψουν στη Μαδρίτη και να ξεκουραστούν. Η συνέχεια των διακοπών στη Σεβίλλη δεν είναι κάτι που αισθάνονται έτοιμοι να αντιμετωπίσουν, ενώ δεν έχουν ακόμη αποφασίσει με ποιον τρόπο θα γίνει η επιστροφή τους.
Δραματικές σκηνές στην είσοδο του νοσοκομείου
«Ένα φορείο, ένα φορείο!», ακούγεται να φωνάζει ένας άνδρας σε απόγνωση.
«Πεθαίνει, πεθαίνει!» φωνάζει κάποιος άλλος, καθώς επιχειρεί να βγάλει μια τραυματισμένη γυναίκα από αυτοκίνητο.
Νοσηλευτές, τραυματιοφορείς, γιατροί και αστυνομικοί σπεύδουν κοντά της. Η γυναίκα έχει αίματα και το βλέμμα της είναι χαμένο. Μεταφέρθηκε με ιδιωτικό όχημα, όπως και άλλοι τραυματίες πριν από εκείνη. Πίσω ακολουθεί ήδη ένα ακόμη αυτοκίνητο.
Οι συνεχείς αφίξεις αναγκάζουν το προσωπικό να οργανώσει διαφορετικά την υποδοχή. Οι γιατροί παραμένουν στα επείγοντα για την αντιμετώπιση των περιστατικών, ενώ φοιτητές Ιατρικής που βρίσκονται σε πρακτική άσκηση αναλαμβάνουν την πρώτη υποδοχή στην είσοδο.
Λίγο πιο πέρα, τα ιδιωτικά οχήματα δίνουν σταδιακά τη θέση τους στα ασθενοφόρα. Καταφθάνουν το ένα μετά το άλλο, με διαφορά λίγων λεπτών.
Ο χώρος στάθμευσης γεμίζει γρήγορα με οχήματα και υγειονομικούς. Ανά διαστήματα, εργαζόμενοι βγαίνουν για ένα σύντομο τσιγάρο, εξαντλημένοι από την προσπάθεια.
Στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Τολέδο, 73 χιλιόμετρα από το σημείο της τραγωδίας, η Τετάρτη κυλά ανάμεσα σε φωνές, κλάματα και αγωνιώδη βλέμματα.
Οι εισαγωγές αυξάνονται διαρκώς: από τέσσερις τραυματίες γίνονται εννέα, στη συνέχεια 15, έπειτα 23 και τελικά φτάνουν οι 30 σοβαρότερα τραυματισμένοι, από τους περισσότερους από 100 ανθρώπους που τραυματίστηκαν στη σύγκρουση.
Μέσα σε λιγότερες από τρεις ώρες, το νοσοκομείο λειτουργεί με συνθήκες που θυμίζουν νοσοκομείο εκστρατείας. Γίνεται άμεση διαλογή των ασθενών, ενώ αστυνομικοί ρυθμίζουν την πρόσβαση των οχημάτων.
Στην είσοδο, ένας αστυνομικός ξεχωρίζει ποια αυτοκίνητα μεταφέρουν ανθρώπους από το δυστύχημα. Κάθε νέα άφιξη φέρνει μαζί της ακόμη έναν τραυματία και τη δική του ιστορία.
Παράλληλα, δύο ελικόπτερα της υπηρεσίας έκτακτης ανάγκης 112 εκτελούν διαδοχικά δρομολόγια προς το σημείο της σύγκρουσης. Χρειάζονται λίγα λεπτά για μια διαδρομή που τα ασθενοφόρα καλύπτουν σε περίπου 45 λεπτά.
Φίλοι και συγγενείς ψάχνουν απαντήσεις
Έξω από το νοσοκομείο συγκεντρώνονται άνθρωποι που αναζητούν νέα για τους δικούς τους.
Πέντε νεαροί έχουν σπεύσει από τη Μαδρίτη για τον φίλο τους, τον 25χρονο Νταβίντ Μαρτίνεθ. Ο νεαρός μηχανικός, εργαζόμενος σε εταιρεία συμβούλων, βρίσκεται ανάμεσα στους τραυματίες και εκείνοι προσπαθούν να ενημερωθούν για την κατάστασή του.
«Είμαστε φίλοι του και πρέπει να ξέρουμε αν χρειάζεται κάτι», εξηγούν.
Η επικοινωνία τους γινόταν μέσα από κοινή ομάδα στο WhatsApp. Λίγο πριν από τη σύγκρουση, ο Νταβίντ είχε στείλει μηνύματα από το βαγόνι 7 του τρένου AVE της Renfe, ένα από εκείνα που επλήγησαν περισσότερο.
«Ο Νετανιάχου κέρδισε στο Ισραήλ, τι αηδιαστικός τύπος», ήταν το πρώτο μήνυμα.
«Γαμώτο, το τρένο σταμάτησε», έγραψε αμέσως μετά στους φίλους του, που τώρα περιμένουν συντετριμμένοι έξω από το νοσοκομείο.
Λίγα λεπτά αργότερα, η αμαξοστοιχία κινήθηκε ξανά. Στις 8.50 το πρωί, σύμφωνα με την περιγραφή, συγκρούστηκε με ταχύτητα 200 χιλιομέτρων την ώρα με το ακινητοποιημένο τρένο της Iryo που βρισκόταν στη γραμμή.
«Αυτό δεν είναι φυσιολογικό. Ο Νταβίντ παίρνει αυτό το τρένο κάθε εβδομάδα και έχουμε συζητήσει πολλές φορές πόσο επικίνδυνο είναι πλέον να επιβιβάζεται κανείς σε τρένο. Αυτό που ζούμε είναι το αποκορύφωμα», λέει ο φίλος του, Σέρχιο, 25 ετών, προσπαθώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά του.
Ανεστάλησαν τα προγραμματισμένα χειρουργεία
Το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Τολέδο, το μεγαλύτερο της επαρχίας, διαθέτει 853 κλίνες, 25 χειρουργικές αίθουσες και 35 θέσεις στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Για να αντιμετωπιστεί η έκτακτη κατάσταση, αναστέλλονται όλες οι προγραμματισμένες χειρουργικές επεμβάσεις.
Ανάμεσα στους ανθρώπους που περιμένουν ενημέρωση βρίσκεται η Τόνι, μητέρα από τη Σαλαμάνκα. Ο γιος της ταξίδευε από τη Μαδρίτη στη Σεβίλλη για δουλειά και εκείνη δεν γνωρίζει πόσο σοβαρά έχει τραυματιστεί.
Οι ψυχολόγοι που στηρίζουν τους συγγενείς εξηγούν ότι η αβεβαιότητα είναι από τις δυσκολότερες πλευρές αυτών των ωρών.
Για την Τόνι, μια σύντομη τηλεφωνική επικοινωνία φέρνει λίγη ανακούφιση. Καθώς πηγαίνει στο νοσοκομείο, μια γυναίκα την καλεί και της δίνει τη δυνατότητα να ακούσει τον γιο της.
«Το μόνο που μου είπε ήταν: “Μην ανησυχείς, είμαι καλά”. Αλλά, όπως και να το κάνουμε, μιλούσε με δυσκολία», περιγράφει.
«Δεν ξέρουμε σε τι κατάσταση βρίσκεται. Νομίζω ότι είναι πολύ άσχημα. Πρέπει να έχει ταλαιπωρηθεί πολύ», προσθέτει κλαίγοντας έξω από το νοσοκομείο.
Την ίδια ώρα, τρεις γιατροί φτάνουν βιαστικά, κρατώντας τις τσαλακωμένες πράσινες μπλούζες τους. Είχαν φύγει από τα σπίτια τους για να ενισχύσουν τους συναδέλφους τους.
«Δεν μπορούμε να μιλήσουμε», λένε και φορούν τις στολές τους καθώς προχωρούν.
Οι διακομιδές και η κινητοποίηση των νοσοκομείων
Ο πρόεδρος της περιφέρειας Καστίλης-Λα Μάντσα, Εμιλιάνο Γκαρθία-Πάχε, ανέφερε ότι τουλάχιστον 30 τραυματίες είχαν ενταχθεί στην πράσινη κατηγορία, χωρίς άμεσο κίνδυνο για τη ζωή τους. Άλλοι 50 βρίσκονταν στην κίτρινη κατηγορία, σε επείγουσα αλλά σταθερή κατάσταση, ενώ υπήρχαν και αρκετοί στην κόκκινη.
Τραυματίες διακομίστηκαν σε νοσοκομεία της Περιφέρειας της Μαδρίτης, μεταξύ αυτών τα Λα Παθ, 12 Οκτωβρίου, Χετάφε, Πουέρτα δε Ιέρο, Λα Πρινθέσα, Ίδρυμα Χιμένεθ Ντίαθ και Νοσοκομείο δελ Ενάρες. Τα σοβαρότερα περιστατικά κατευθύνθηκαν στο Τολέδο.
Άλλοι ασθενείς μεταφέρθηκαν σε νοσηλευτικά ιδρύματα της Καστίλης-Λα Μάντσα, όπως στη Θιουδάδ Ρεάλ και στο Αλκάθαρ δε Σαν Χουάν. Ανάμεσά τους ήταν και ο 47χρονος Πάμπλο Γκουσμάν.
Έσπασε τα τζάμια και βοήθησε άλλους επιβάτες
«Είχα καλύτερες μέρες», λέει ο Γκουσμάν, έχοντας σπάσει τη μύτη του σε δύο σημεία. Αίμα έχει λερώσει τη λευκή μπλούζα, το τζιν και τα αθλητικά παπούτσια του.
Στο πρόσωπο και στα χέρια του υπάρχουν κοψίματα. Κρατά ακόμη το κόκκινο σφυρί με το οποίο έσπασε τα τζάμια για να απεγκλωβιστεί, χωρίς να μπορεί να εξηγήσει καθαρά πώς βρέθηκε στα χέρια του.
Παραμένει συγχυσμένος και ζητά συγγνώμη καθώς μιλά. Δίπλα του βρίσκεται η κουνιάδα του, που ήρθε να τον πάρει. Έχει μόλις λάβει εξιτήριο από το νοσοκομείο, όπου, σύμφωνα με τις επίσημες πληροφορίες, είχαν μεταφερθεί 20 τραυματίες.
Ο Γκουσμάν κατάγεται από την Αργεντινή και ζει στη Μαδρίτη. Καθόταν στο βαγόνι 6 του AVE και πήγαινε στη Σεβίλλη για να δει τον εξάχρονο γιο του να παίζει μπάσκετ. Το παιδί έχει εγκατασταθεί πρόσφατα στην πρωτεύουσα της Ανδαλουσίας.
Θυμάται ότι το τρένο κινούνταν γρήγορα και ότι ακολούθησε μια εξαιρετικά βίαιη πρόσκρουση. Άκουσε τον κρότο και τα μπροστινά βαγόνια να συνθλίβονται «σαν ακορντεόν».
Στο βαγόνι του, αρκετοί επιβάτες χτύπησαν στο κεφάλι και στο πρόσωπο.
«Έβγαλα μια γυναίκα από εκεί κάτω», αναφέρει, δείχνοντας αφηρημένα προς το πεζοδρόμιο.
Η γυναίκα, όπως περιγράφει, λίγο αργότερα έπαψε να αναπνέει.
Αναζητώντας έξοδο, βοήθησε και άλλους να εγκαταλείψουν το βαγόνι. Στη συνέχεια προσπάθησε να συνδράμει επιβάτες από το πέμπτο βαγόνι, που είχε διαλυθεί.
«Μέσα σε όλα αυτά, εγώ είμαι ζωντανός».
Η αίσθηση που είχε ήταν ότι παρακολουθούσε μια ταινία, ότι όσα συνέβαιναν δεν μπορούσαν να είναι πραγματικά.
«Δεν σκέφτεσαι τίποτα».
Τραυματισμένοι και εγκλωβισμένοι άνθρωποι τον τραβούσαν από τα πόδια, ζητώντας του βοήθεια.
«Αυτή τη στιγμή θυμάμαι την εικόνα των ανθρώπων που δεν θα καταφέρουν να βγουν», λέει έξω από το νοσοκομείο του Αλκάθαρ δε Σαν Χουάν.
Οι εικόνες παραμένουν έντονες στη μνήμη του. Με την κουνιάδα του στο πλευρό του, συνεχίζει πλέον τη διαδρομή προς τη Σεβίλλη.
Δείτε και αυτά