Μιλά χωρίς φίλτρα για τον μεγαλύτερο φόβο της ζωής της – και συγκλονίζει.Η Ελένη Ράντου ανοίγει την καρδιά της σε μια βαθιά προσωπική συνέντευξη, μιλώντας για τη μητρότητα, τον χρόνο που περνά και κυρίως για την πιο δύσκολη αποδοχή: τον επικείμενο χαμό της μητέρας της.Η δύσκολη πλευρά της μητρότηταςΜιλώντας στο περιοδικό Vogue Greece, η ηθοποιός περιγράφει μια πραγματικότητα που λίγοι τολμούν να ε…
Μιλά χωρίς φίλτρα για τον μεγαλύτερο φόβο της ζωής της – και συγκλονίζει.
Η Ελένη Ράντου ανοίγει την καρδιά της σε μια βαθιά προσωπική συνέντευξη, μιλώντας για τη μητρότητα, τον χρόνο που περνά και κυρίως για την πιο δύσκολη αποδοχή: τον επικείμενο χαμό της μητέρας της.
Η δύσκολη πλευρά της μητρότητας
Μιλώντας στο περιοδικό Vogue Greece, η ηθοποιός περιγράφει μια πραγματικότητα που λίγοι τολμούν να εκφράσουν ανοιχτά: το να φροντίζεις ταυτόχρονα το παιδί σου αλλά και τον γονιό σου.
«Για εμένα η μητρότητα έχει κάνει τον πλήρη κύκλο της. Φροντίζω το παιδί μου, αλλά και έναν γονιό που έχει γίνει πιο παιδί από το παιδί μου. Είναι πολύ αμήχανο να γίνεσαι γονιός του γονιού σου. Είναι μια άλλη μορφή μητρότητας, αφύσικη, για την οποία δεν προετοιμάζεσαι. Υπάρχουν στιγμές που η κόρη μου νιώθει παραμέλημένη, γιατί δεν έχει μάθει να μοιράζεται τη μητρική φορντίδα. Είναι δύσκολη συνθήκη, αλλά η παράσταση με βοηθάει πολύ. Τη δημιούργησα για να συμβφιλιωθώ με το τέλος της μητέρας μου, αλλά δεν τα έχω καταφέρει. Όσο πλησιάζει, καταρρακώνομαι περισσότερο. Το να γνωρίζεις το πρόβλημα σου δεν σημαίνει και πως το λύνεις.»
Η αποδοχή που δεν έρχεται
Όταν ρωτήθηκε για τη φράση ότι «αν καταλάβεις το πρόβλημα έχεις διανύσει τη μισή διαδρομή», απάντησε με ειλικρίνεια:
«Είναι η μισή. Σου μένει η υπόλοιπη που είναι πάντα υπαρκτή και πολύ ζόρικη. Απλώς, έχεις κάνει τη μισή ανηφόρα.»
«Δεν μπορώ να δεχτώ πως θα φύγει η μητέρα μου»
Η ίδια παραδέχεται πως, παρότι έχει ωριμάσει απέναντι στην ιδέα του θανάτου, δεν έχει καταφέρει να την αποδεχτεί πλήρως.
«Έχω αρχίσει να φοβάμαι λιγότερο τον θάνατο, αλλά δεν τον έχω αποδεχτεί. Ακόμη αντιστέκομαι, δεν μπορώ να δεχτώ πως θα φύγει η μητέρα μου. Όταν μεγαλώνεις, ο θάνατος των άλλων σε φέρνει πιο κοντά στον δικό σου και αυτό δυσκολεύει τη συμφιλίωση. Όταν έχασα τον πατέρα μου, δεν τρόμαξα γιατί ήμουν αρκετά νεότερη και υπήρχε απόσταση από την προβολή του δικού μου θανάτου. Τώρα είναι αλλιώς. Νομίζω ότι, όταν έρθει, θα έχω λιγότερο φόβο σε σχέση με τώρα. Είναι κάτι που λέω και στο έργο, το χειρότερο διάστημα δεν είναι όταν κάτι τελειώνει αλλά είναι η αναμονή. Ο φόβος της εκκρεμότητας, ότι θα μείνεις χωρίς τη ρίζα σου. Λένε “είσαι του τάδε” και μετά χάνεις τον γονιό σου και δεν είσαι κανενός.»
Η σχέση με τη μητέρα της και η συγχώρεση
Η ηθοποιός μίλησε και για τη σχέση με τη μητέρα της, τονίζοντας πως η ασθένεια της έδωσε την ευκαιρία να την κατανοήσει βαθύτερα.
«Για μένα η μητρότητα έχει κάνει τον πλήρη κύκλο της. Φροντίζω το παιδί μου, αλλά και έναν γονιό που έχει γίνει πιο παιδί από το παιδί μου. Είναι πολύ αμήχανο να γίνεσαι γονιός του γονιού σου. Είναι μια άλλη μορφή μητρότητας, αφύσικη, για την οποία δεν προετοιμάζεσαι. Υπάρχουν στιγμές που η κόρη μου νιώθει παραμελημένη, γιατί δεν έχει μάθει να μοιράζεται τη μητρική φροντίδα. Είναι δύσκολη συνθήκη, αλλά η παράσταση με βοηθάει πολύ. Τη δημιούργησα για να συμφιλιωθώ με το τέλος της μητέρας μου, αλλά δεν τα έχω καταφέρει. Όσο πλησιάζει, καταρρακώνομαι περισσότερο. Το να γνωρίζεις το πρόβλημά σου δε σημαίνει και πως το λύνεις», δήλωσε.
«Τη συγχώρησα τη μητέρα μου για όποια τραύματα μπορεί να προκάλεσε άθελά της. Παλεύω ακόμη να είμαι καλή κόρη. Η ασθένειά της μου έδωσε χρόνο να την καταλάβω καλύτερα. Ένα παιδί θέλει έναν παντοδύναμο γονιό, αλλά αυτό δεν είναι ρεαλιστικό. Ο γονιός δεν είναι θεός. Όταν καταρρέει αυτή η εικόνα, είμαστε άδικοι μαζί του. Πρέπει κι εκείνος να αγαπιέται, όχι μόνο να δίνει.»
Δείτε το βίντεο:
Η υπερβολική τρυφερότητα προς την κόρη της
Η Ελένη Ράντου εξηγεί πως τα δικά της βιώματα επηρέασαν τον τρόπο που μεγάλωσε το παιδί της.
«Ο ρόλος της μάνας εξαρτάται από τον χαρακτήρα και τα βιώματα. Εγώ επειδή δεν έλαβα τρυφερότητα, έδωσα υπερβολική. Ό,τι κουβαλάς, το μεταφέρεις. Ως δεύτερο παιδί, είχα πάντα μια αίσθηση πως δεν έχω τόσο χώρο, πως και αν έλειπα, δε θα γινόταν κάτι. Δεν ήθελα αυτό που ένιωσα εγώ να το νιώσει το παιδί μου. Θυμάμαι να λέω στην κόρη μου “σ’ αγαπώ” τόσο συχνά, που κάποια στιγμή μου είπε “το ξέρω, σταμάτα να μου το λες. Μου το έχεις πει χίλιες φορές”», εξομολογήθηκε.
Η συνέντευξη της ηθοποιού είναι μια ωμή, ανθρώπινη καταγραφή της αγωνίας, της αγάπης και της αδυναμίας να αποδεχτείς το αναπόφευκτο – ένα συναίσθημα που πολλοί αναγνωρίζουν, αλλά λίγοι εκφράζουν τόσο ανοιχτά.
Δείτε και αυτά