
Περισσότερο από έναν χρόνο μετά την απελευθέρωσή της, η Arbel Yehoud, η 30χρονη Ισραηλινή που είχε συγκλονίσει τον κόσμο με τις εικόνες της εξόδου της μέσα από πλήθος στη Γάζα, βρίσκει το θάρρος να μιλήσει. Όσα αποκαλύπτει στη Daily Mail, δεν αφορούν μόνο τη στιγμή της ελευθερίας, αλλά τις 482 ημέρες αιχμαλωσίας που προηγήθηκαν, μια περίοδο που, όπως περιγράφει, χαρακτηρίστηκε από συνεχή κακο…
Περισσότερο από έναν χρόνο μετά την απελευθέρωσή της, η Arbel Yehoud, η 30χρονη Ισραηλινή που είχε συγκλονίσει τον κόσμο με τις εικόνες της εξόδου της μέσα από πλήθος στη Γάζα, βρίσκει το θάρρος να μιλήσει. Όσα αποκαλύπτει στη Daily Mail, δεν αφορούν μόνο τη στιγμή της ελευθερίας, αλλά τις 482 ημέρες αιχμαλωσίας που προηγήθηκαν, μια περίοδο που, όπως περιγράφει, χαρακτηρίστηκε από συνεχή κακοποίηση, απομόνωση και απόλυτη απώλεια ελέγχου.
Η συγκλονιστική εξομολόγηση
Η απόφασή της να μιλήσει ήρθε ύστερα από δημόσιες καταθέσεις άλλων πρώην ομήρων. Τότε ένιωσε ότι δεν είναι μόνη. «Όσα περιγράφηκαν από άλλους, εγώ τα βίωνα σχεδόν καθημερινά», λέει, επιλέγοντας ωστόσο να μη μπει σε ωμές λεπτομέρειες. Επιβεβαιώνει, όμως, ότι υπέστη ψυχολογική, σωματική και σeξουαλική βία, ενώ κρατούνταν συχνά μόνη, χωρίς επαφή με άλλους αιχμαλώτους.
Η απομόνωση ήταν τόσο βαριά, που η Arbel παραδέχεται πως επιχείρησε να βάλει τέλος στη ζωή της τρεις φορές. «Υπήρχαν στιγμές που δεν έβλεπα διέξοδο. Νόμιζα ότι αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να σταματήσει ο πόνος». Αυτό που την κράτησε ζωντανή, όπως λέει, ήταν η σκέψη του συντρόφου της, Ariel Cunio, με τον οποίο απήχθησαν μαζί αλλά χωρίστηκαν λίγες ώρες μετά την άφιξή τους στη Γάζα.
Πριν από την απαγωγή τους, το ζευγάρι ζούσε μια ήρεμη ζωή στο κιμπούτς Νιρ Οζ, κάνοντας όνειρα για οικογένεια. Όλα ανατράπηκαν το πρωί της 7ης Οκτωβρίου 2023, όταν ένοπλοι εισέβαλαν στον οικισμό. Κρύφτηκαν κάτω από το κρεβάτι τους μαζί με το κουτάβι τους, όμως εντοπίστηκαν.
Το ζώο σκοτώθηκε μπροστά τους και οι ίδιοι ξυλοκοπήθηκαν πριν μεταφερθούν βίαια στη Γάζα. Για ένα σύντομο διάστημα, κατάφεραν να επικοινωνούν κρυφά μέσω μικρών σημειωμάτων. «Είμαι καλά. Σ’ αγαπώ. Κράτα», έγραφαν. Όταν αυτό αποκαλύφθηκε, οι δεσμοφύλακες απαγόρευσαν κάθε αναφορά ο ένας στον άλλον, απειλώντας με θάνατο. Από εκείνη τη στιγμή, ο φόβος για την τύχη του Ariel έγινε για την Arbel πιο επώδυνος από την ίδια την κακοποίηση.
Κατά τη διάρκεια της κράτησής της, μεταφερόταν συχνά, αντιμετώπιζε έλλειψη τροφής, ανακρίσεις και πιέσεις για εξαναγκαστική αλλαγή θρησκεύματος. Σε κάποια φάση βρέθηκε ακόμη και σε καταυλισμούς προσφύγων, ανάμεσα σε παιδιά που κρατούσαν όπλα ως παιχνίδια. «Η κανονικότητα είχε εξαφανιστεί. Ο τρόμος ήταν καθημερινότητα», περιγράφει.
Διαβάστε επίσης
Η απελευθέρωσή της, τον Ιανουάριο του 2025, δεν συνοδεύτηκε από ανακούφιση. Βγήκε μόνη, περικυκλωμένη από ένοπλους, μέσα σε ένα εχθρικό πλήθος. «Δεν ήξερα αν ήμουν πραγματικά ελεύθερη ή αν κινδύνευα ξανά». Το μόνο που σκεφτόταν ήταν ότι άφηνε πίσω τον άνθρωπο που αγαπούσε.
Μήνες αργότερα, ο Ariel απελευθερώθηκε κι εκείνος. Σήμερα, προσπαθούν μαζί να ξαναχτίσουν τη ζωή τους. Η επιστροφή, όμως, δεν είναι απλή. Αϋπνία, κρίσεις άγχους, αναδρομές και φόβος συνοδεύουν την καθημερινότητά τους. Το σπίτι τους δεν υπάρχει πια. Το μέλλον παραμένει αβέβαιο.
Δείτε και αυτά


