Loading...

6 πράγματα που πρέπει να λέμε στους γονείς μας όσο βρίσκονται ακόμα κοντά μας


Όσο έχουμε τους γονείς μας στο πλάι μας, καλό θα είναι να τους πούμε ορισμένα πράγματα, απ’ αυτά που πάντα θέλαμε να ξεστομίσουμε και όλοι θέλουν ν’ ακούσουν, αλλά για έναν ανόητο λόγο νομίζουμε πως ε…

Loading...


Όσο έχουμε τους γονείς μας στο πλάι μας, καλό θα είναι να τους πούμε ορισμένα πράγματα, απ’ αυτά που πάντα θέλαμε να ξεστομίσουμε και όλοι θέλουν ν’ ακούσουν, αλλά για έναν ανόητο λόγο νομίζουμε πως είναι δεδομένα.

Θυμάστε την επιστολή που είχε κάνει τον γύρο του κόσμου -λέγεται ότι την έγραψε ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκεζ, όταν αποσύρθηκε χτυπημένος απ’ τον καρκίνο; Ξεκινούσε με τη φράση: «Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ».

Όπως λένε ποτέ δεν ξέρεις ποια είναι η τελευταία φορά που θα δεις κάποιον, γι’ αυτό πρέπει να αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους που μεγαλώνουν με όλη μας την αγάπη, γιατί αργά ή γρήγορα θα φύγουν από τη ζωή μας και θα μετανιώσουμε τόσο για όσα (άσχημα, κακόβουλα, επιπόλαια) είπαμε, όσο και για όσα (όμορφα, τρυφερά, ειλικρινή) δεν προλάβαμε να πούμε.

Η έννοια της ανυπαρξίας – δηλαδή του «μη είναι»- έρχεται και σε σουβλίζει με την νομοτέλειά της, όταν μεγαλώνεις και αντιλαμβάνεσαι το πόσο αφελής ήσουν μικρός που νόμιζες ότι όλα είναι αιώνια και η ζωή σου άφθαρτη. Ας μην κλαίμε κι ας μην λυπόμαστε, όμως, γιατί μπορούμε να ξορκίσουμε την αβάσταχτη βεβαιότητα του «μη είναι» των δικών μας ανθρώπων.

Μπορούμε να την ξορκίσουμε με λόγια γλυκά και με πράγματα απλά που πάντα θέλαμε να πούμε και όλο το αναβάλαμε, γιατί «δεν χανόμαστε, κι αύριο μέρα είναι». Γι’ αυτό, όσο έχουμε τους γονείς μας πλάι μας, ας τους πούμε δυο-τρία πράγματα, απ’ αυτά που πάντα θέλαμε να ξεστομίσουμε, απ’ αυτά που όλοι θέλουν ν’ ακούσουν, απ’ αυτά που ανόητα νομίζουμε δεδομένα.

Γονείς: Για ξαναπές μου αυτήν την ιστορία

Δεκάδες είναι οι φορές που στραβοκοιτάξαμε τον μπαμπά και τη μαμά, όταν ξεκίνησαν να λένε για πολλοστή φορά την ίδια ιστορία. Ξεφυσάς, κάνεις «τσσς», παίρνεις ύφος πλήρους απαξίωσης και λες κοφτά «Ναι ναι, μου το ‘χεις ξαναπεί».

Ε, λοιπόν, αφήστε τους να την πουν ακόμη μία φορά. Μπορεί να έχουν σωθεί οι μέρες του μεγαλείου τους, μπορεί απ’ αυτές τις ιστορίες να τρέφεται η κοινωνικότητά τους. Εμάς μας κοστίζει μόνο λίγο χρόνο και λίγη υπομονή.

Πρόσκληση στους γονείς για φαγητό

Κάθε απώλεια βιώνεται απ’ τους ανθρώπους ενοχικά. Και οι ενοχές είναι μια υπόθεση πολύ προσωπική, επομένως δεν μπορούμε να βρούμε τη συνταγή που θα μας απαλλάξει απ’ αυτές. Μια εξ αυτών θα ήταν το πόσες φορές αρνηθήκατε την παρέα σας στους γονείς σας.

Το τηλέφωνό τους μπορεί να χτυπάει πιο σπάνια, τα «θα δούμε, έχω πολλή δουλειά» δίνουν και παίρνουν και, τις περισσότερες φορές, κρίνουμε ότι δεν χωράνε στο σκηνικό των γιορτών μας. Κι έτσι όλο λέμε «αύριο», κι όλο ξεκλέβουμε κάτι ψωριάρικα μισάωρα στα οποία στριμώχνονται νέα, παρατηρήσεις για την υγεία τους και κοινός χρόνος με τα πιτσιρίκια.

Βγάλτε τη μαμά σας μια βόλτα κι ας μην ταιριάζει η αισθητική σας. Πηγαίνετε κάπου που τους αρέσει και ας μην αρέσει σ’ εσάς.

Πείτε στους γονείς σας ευχαριστώ πολύ

Νιώθει κανείς ότι έχει όλο τον χρόνο του κόσμου για να πει αυτά που νομίζει αυτονόητα. Όπως «ευχαριστώ που μου έμαθες σχεδόν όσα ξέρω», «ευχαριστώ που μ’ αγαπάς κι ας μην έγινα ό,τι ήθελες να γίνω», «ευχαριστώ που είσαι ο κυματοθράυστης μου», «ευχαριστώ που μ’ αγαπάς κι ας σε στεναχωρώ», «ευχαριστώ που με μεγάλωσες».

Πείτε στους γονείς σας συγγνώμη

Και ποιος δεν νιώθει ότι χρωστά αμέτρητες συγγνώμες στη μαμά και στον μπαμπά του; Νομίζουμε, λοιπόν, ότι αξίζει τον κόπο να τους πεις μια συγγνώμη και να ξαλαφρώσεις. Γιατί, ό,τι κι αν τους έκανες, όσο κακός κι εγωιστής και αδιάφορος κι αν νομίζεις πως ήσουν, αυτοί θα σε συγχωρήσουν, αν και σ’ έχουν συγχωρήσει ήδη και δεν το γνωρίζεις.

Κι αυτό, προσθέτει ένα ακόμα «ευχαριστώ» στην παραπάνω λίστα.

Πείτε στους γονείς σας δεν πειράζει που…

Αν εμείς νιώθουμε μια φορά ένοχοι, λίγοι ή ανεπαρκείς, οι γονείς μας νιώθουν πολλές περισσότερες. Δεν είναι καλή ιδέα να τους κάνουμε την χάρη και να αφαιρέσουμε όσα απ’ τα βάρη κουβαλούν;

Δεν πειράζει που θύμωναν κι έχαναν την ψυχραιμία τους –μάθαμε ότι δεν μπορούμε να τα ‘χουμε όλα. Δεν πειράζει που μας κυνηγούσαν να φάμε και να διαβάσουμε και μας άγχωναν και μας ταλαιπωρούσαν με το άγχος τους –μάθαμε ότι κάποιος ανησυχεί πολύ για εμάς κι ότι θέλει να πετύχουμε και να είμαστε καλά. Δεν πειράζει αν κάποτε η μαμά μας δεν ήταν η καλύτερη μαμά του κόσμου ή στον μπαμπά μας δεν άξιζε το πρώτο βραβείο πατρότητας –μάθαμε ότι οι γονείς είναι άνθρωποι κανονικοί.

Πείτε είσαι πολύ καλή μαμά

…ή μπαμπάς. Είναι μελό, είναι κλισέ, είναι απ’ τις φράσεις που σκέφτεσαι ότι μόνο όποιος παίζει σε ταινία λέει. Ωστόσο, σε περίπτωση που δεν το ξέρετε, οι γονείς είναι καταδικασμένοι να νιώθουν ανεπαρκείς. Ή κακοί. Ή εγκληματικοί. Ή μέτριοι.

Η μαμά και ο μπαμπάς μας, μπορεί να έκαναν μεγάλα, ανεπίτρεπτα λάθη ή λάθη που ένας σημερινός γονιός δεν θα επέτρεπε στον εαυτό του να κάνει, καθώς οι εποχές αλλάζουν. Όμως τώρα πια σημασία έχει να αγαπιόμαστε και να το δείχνουμε. Και να λέμε καμιά καλή κουβέντα πού και πού, γιατί κάποτε, η τσιγκουνιά μας θα μας κοστίσει και θα μετανιώσουμε για όσα δεν κάναμε και δεν είπαμε.

Το διαβάσαμε εδώ

Διαβάστε περισσότερα...
Loading...