Σε μια συμβολική ανάρτηση προχώρησε η Μαρία Καρυστιανού, με αφορμή την επέτειο της Εξόδου του Μεσολογγίου, συνδέοντας την ιστορική αυτοθυσία των Ελεύθερων Πολιορκημένων με τον σύγχρονο αγώνα για την αλήθεια και τη διαφάνεια. Η πρώην πρόεδρος του Συλλόγου Οικογενειών Θυμάτων των Τεμπών χρησιμοποιεί την κορυφαία στιγμή της Ελληνικής Επανάστασης ως αφετηρία για να ασκήσει κριτική στην τρέχουσα κοινων…
Σε μια συμβολική ανάρτηση προχώρησε η Μαρία Καρυστιανού, με αφορμή την επέτειο της Εξόδου του Μεσολογγίου, συνδέοντας την ιστορική αυτοθυσία των Ελεύθερων Πολιορκημένων με τον σύγχρονο αγώνα για την αλήθεια και τη διαφάνεια. Η πρώην πρόεδρος του Συλλόγου Οικογενειών Θυμάτων των Τεμπών χρησιμοποιεί την κορυφαία στιγμή της Ελληνικής Επανάστασης ως αφετηρία για να ασκήσει κριτική στην τρέχουσα κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα.
Στο κείμενό της, η κ. Καρυστιανού υπογραμμίζει ότι η Έξοδος δεν αποτελεί απλώς μια σελίδα των σχολικών βιβλίων, αλλά ένα διαχρονικό σύμβολο «ηθικής ανάτασης» και άρνησης συμβιβασμού με το άδικο.
Καταλήγοντας, η Μαρία Καρυστιανού επισημαίνει ότι η «Έξοδος» παραμένει μια ενεργή διαδικασία που επαναλαμβάνεται καθημερινά μέσα από κάθε μάχη για την επικράτηση του φωτός έναντι του σκότους, παραθέτοντας το εμβληματικό δίστιχο του Διονυσίου Σολωμού.
Η ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού
Η έξοδος του Μεσολογγίου δεν είναι μια σελίδα ιστορίας που ξεθωριάζει στα σχολικά βιβλία. Είναι η κορυφαία στιγμή της ηθικής ανάτασης της Ελληνικής Επανάστασης, που μετέτρεψε μια ήττα σε παγκόσμιο σύμβολο ελευθερίας. Ήταν η κραυγή του δικαίου που αρνείται να σιωπήσει μπροστά στο σκοτάδι.
VIRAL
Ήταν το «ως εδώ» μιας χούφτας ανθρώπων που, ενώ τους έκλεισαν όλες τις πόρτες, εκείνοι αποφάσισαν να ανοίξουν τη δική τους προς την αθανασία της αξιοπρέπειας. Σας φανταζόμαστε. Εξαντλημένοι, πεινασμένοι, καταδικασμένοι στην σκλαβιά. Όταν ο ζυγός σας ζητούσε να σκύψετε το κεφάλι για να επιβιώσετε ως σκιές, εσείς επιλέξατε να σταθείτε όρθιοι, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε το τέλος. Γιατί η ελευθερία δεν είναι ιδέα. Είναι η ίδια η ζωή!
Σήμερα δεν τιμάμε τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» με στεφάνια και λόγους κενούς περιεχομένου. Τους τιμάμε, όταν ακολουθούμε το παράδειγμα τους, όταν αρνούμαστε να συμβιβαστούμε με το «τίποτα δεν γίνεται, έτσι έχουν τα πράγματα».
Διαβάστε επίσης
Τους τιμάμε όταν η φωνή μας γίνεται η φωνή εκείνων που χάθηκαν, απαιτώντας φως, δικαιοσύνη και μια πατρίδα που δεν θα τρώει τα παιδιά της, αλλά θα τα προστατεύει. Η Έξοδος συνεχίζεται. Κάθε μέρα. Σε κάθε μάχη για την αλήθεια.
«Τα μάτια μου δεν είδαν τόπον ενδοξότερον από τούτο το αλωνάκι.»
Διονύσιος Σολωμός