Δέκα σκέψεις για το σχολείο που συχνά δεν ακούγονται δυνατά, αλλά αξίζει να τις δούμε με ειλικρίνεια. Ο εκπαιδευτικός Μάριος Μάζαρης μοιράστηκε μια ανάρτηση που ανοίγει συζήτηση για τη σχέση σχολείου, γονιών και μαθητών, επισημαίνοντας ότι η εκπαίδευση δεν είναι χώρος σύγκρουσης αλλά συνεργασίας.Με αφορμή όσα συμβαίνουν συχνά μέσα στη σχολική κοινότητα, τονίζει πως όλοι χρειάζεται να αναγνωρίζουμε…
Δέκα σκέψεις για το σχολείο που συχνά δεν ακούγονται δυνατά, αλλά αξίζει να τις δούμε με ειλικρίνεια. Ο εκπαιδευτικός Μάριος Μάζαρης μοιράστηκε μια ανάρτηση που ανοίγει συζήτηση για τη σχέση σχολείου, γονιών και μαθητών, επισημαίνοντας ότι η εκπαίδευση δεν είναι χώρος σύγκρουσης αλλά συνεργασίας.
Με αφορμή όσα συμβαίνουν συχνά μέσα στη σχολική κοινότητα, τονίζει πως όλοι χρειάζεται να αναγνωρίζουμε την ευθύνη που μας αναλογεί. Ο σεβασμός στους κανόνες, στα όρια και στη δομή του σχολείου είναι βασική προϋπόθεση ώστε το σχολικό περιβάλλον να λειτουργεί δημιουργικά και ουσιαστικά για τα παιδιά.
Η ανάρτηση που άνοιξε συζήτηση για το σχολείο
Δείτε την ανάρτησή του:
Σκέφθηκα πολύ πώς να τα γράψω που να μην αδικήσω κανέναν. Η αλήθεια είναι όμως ότι πρέπει να τα ΚΑΤΑΝΟΟΥΜΕ όλοι οι συμμετέχοντες αυτά. Και γι’ αυτό επαναλαμβάνω μια ανάρτηση που είχα κάνει αρκετούς μήνες πριν , ελπίζοντας να βοηθήσω να καταλάβουμε την ΕΥΘΥΝΗ όλων μας. Και πως κάθε χώρος έχει πλαίσια, όρια, κανόνες, δομή που ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ και να προσαρμοζόμαστε σε αυτόν κι εκείνος να κάνει τις ώρες μας εκεί δημιουργικές, παραγωγικές, ωφέλιμες και όμορφες.
Οι αλήθειες που συχνά αποφεύγουμε να συζητήσουμε
Τα τελευταία χρόνια το σχολείο βρίσκεται πολλές φορές στο επίκεντρο της κριτικής. Ακούγονται συχνά σχόλια όπως: «το παιδί βαριέται», «το σύστημα είναι παλιό», «ο δάσκαλος δεν καταλαβαίνει» και πολλές ακόμη παρόμοιες φράσεις. Σε αρκετές περιπτώσεις η κριτική αυτή είναι δικαιολογημένη. Καμία εκπαιδευτική δομή δεν είναι τέλεια.
Ωστόσο υπάρχουν και κάποιες αλήθειες που σπάνια λέγονται ανοιχτά. Αλήθειες που αξίζει να τις κοιτάξουμε με προσοχή και ειλικρίνεια.
Γιατί στην πραγματικότητα δάσκαλοι και γονείς δεν βρίσκονται σε αντίπαλα στρατόπεδα. Δεν είναι αντίπαλοι. Είναι συνεργάτες στην ίδια προσπάθεια. Συνοδοιπόροι στον ίδιο δρόμο για το καλό των παιδιών.
Και ίσως αυτό είναι το πιο σημαντικό μήνυμα: αντί να αναζητούμε ευθύνες μόνο στον άλλον, να προσπαθήσουμε να δώσουμε τα χέρια.
