Αν ο χρόνος είχε δείξει το καλό του πρόσωπο, σήμερα ο Άλεξ Μεχσισβίλι θα ήταν ένας άνδρας 31 ετών. Ίσως να είχε τελειώσει τις σπουδές του, ίσως να ζωγράφιζε ακόμα με εκείνη την παιδική ευαισθησία που τον χαρακτήριζε ή να έπαιζε μπάσκετ σε κάποια ερασιτεχνική ομάδα της γειτονιάς του. Θα ήταν ένας από εμάς. Όμως, το ημερολόγιο για εκείνο το αδύνατο αγόρι με τα γλυκά καστανοπράσινα μάτια σταμάτησε απ…
Αν ο χρόνος είχε δείξει το καλό του πρόσωπο, σήμερα ο Άλεξ Μεχσισβίλι θα ήταν ένας άνδρας 31 ετών. Ίσως να είχε τελειώσει τις σπουδές του, ίσως να ζωγράφιζε ακόμα με εκείνη την παιδική ευαισθησία που τον χαρακτήριζε ή να έπαιζε μπάσκετ σε κάποια ερασιτεχνική ομάδα της γειτονιάς του. Θα ήταν ένας από εμάς. Όμως, το ημερολόγιο για εκείνο το αδύνατο αγόρι με τα γλυκά καστανοπράσινα μάτια σταμάτησε απότομα, βίαια και αδικαιολόγητα πριν από ακριβώς δύο δεκαετίες. Σαν σήμερα, στις 3 Φεβρουαρίου του 2006, η Βέροια και μαζί της ολόκληρη η Ελλάδα έχασαν ένα κομμάτι από την αθωότητά τους. Η υπόθεση του Άλεξ δεν ήταν απλώς μια εξαφάνιση· ήταν η στιγμή που η ελληνική κοινωνία ήρθε για πρώτη φορά πρόσωπο με πρόσωπο με το τέρας του bullying, πολύ πριν ο όρος γίνει καθημερινότητα στις ειδήσεις.
Το χρονικό μιας διαδρομής που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ
Εκείνο το απόγευμα της Παρασκευής στη Βέροια δεν προμήνυε τίποτα κακό. Ο 11χρονος Άλεξ ακολουθούσε το συνηθισμένο του πρόγραμμα. Πήγε στο κλειστό γuμναστήριο στην περιοχή της Ελιάς για την προπόνησή του. Μετά, το πλάνο έλεγε πως θα περνούσε από το πρακτορείο ΟΠΑΠ του πατριού του και στη συνέχεια θα κατευθυνόταν στο μάθημα ζωγραφικής. Ήταν ένα παιδί γεμάτο ζωή, δραστηριότητες και όνειρα. Όταν όμως η ώρα πέρασε και ο Άλεξ δεν εμφανίστηκε πουθενά, η μητέρα του, η Νατέλα, ένιωσε εκείνο το παγωμένο σφίξιμο στο στομάχι που μόνο ένας γονιός μπορεί να καταλάβει. Η αναζήτηση στους δρόμους της πόλης δεν απέδωσε τίποτα. Ο Άλεξ είχε χαθεί, όχι από δική του επιλογή, αλλά επειδή κάποιοι αποφάσισαν να κόψουν το νήμα της ζωής του.
Τι απέγινε ο μικρός Άλεξ
Για εβδομάδες, η Βέροια ζούσε σε ένα θρίλερ. Οι έρευνες της αστυνομίας και οι εκκλήσεις της μητέρας του στην τηλεόραση συγκλόνιζαν το πανελλήνιο. Όλοι ήλπιζαν σε ένα θαύμα, σε μια παρεξήγηση, σε μια φυγή. Όμως η αλήθεια ήταν πολύ πιο σκοτεινή και κρυβόταν πίσω από τις κλειστές πόρτες των σπιτιών της γειτονιάς. Οι φήμες άρχισαν να οργιάζουν για ένα επεισόδιο μεταξύ ανηλίκων, μια «παρεξήγηση» που κατέληξε σε τραγωδία. Χρειάστηκαν τέσσερις μήνες για να αρχίσει να ξετυλίγεται το κουβάρι της φρίκης, φέρνοντας στο φως μια πραγματικότητα που η Ελλάδα αρνούνταν να πιστέψει: παιδιά που δρούσαν ως συμμορία, παιδιά που σκότωναν παιδιά.
Η αστυνομία κάλεσε πέντε παιδιά, ηλικίας 11 έως 13 ετών. Δύο αδέλφια από την Ελλάδα, ένας Ρουμάνος, ένας Αλβανός και ένας Βορειοηπειρώτης. Αυτοί οι πέντε ανήλικοι ήταν οι πρωταγωνιστές της πρώτης μεγάλης υπόθεσης bullying στη χώρα μας. Αρχικά, η στάση τους ήταν προκλητικά ψύχραιμη. Προσπαθούσαν να αποπροσανατολίσουν τις αρχές με ψέματα, θεωρίες και σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Μέχρι που ένας από αυτούς «έσπασε». Η περιγραφή του ήταν ανατριχιαστική: κυνήγησαν τον Άλεξ έξω από το Δημαρχείο, τον χτύπησαν με μπουνιές και κλωτσιές, και όταν εκείνος προσπάθησε να ξεφύγει, μια τρικλοποδιά τον έστειλε στο έδαφος. Το κεφάλι του χτύπησε στο σκαλί, το αίμα έτρεξε και ο 11χρονος Άλεξ έμεινε ακίνητος.
VIRAL
Αυτό που ακολούθησε ήταν ακόμα πιο σοκαριστικό. Οι πέντε ανήλικοι δεν πανικοβλήθηκαν με τον τρόπο που θα περίμενε κανείς από παιδιά της ηλικίας τους. Λειτούργησαν με μια τρομακτική μεθοδικότητα. Μετέφεραν το άψυχο σώμα σε ένα ακατοίκητο σπίτι και πέταξαν τα γυαλιά του σε έναν κάδο. Δύο ημέρες αργότερα, χρησιμοποιώντας ένα οικοδομικό καρότσι, μετέφεραν τη σορό και την πέταξαν στα ορμητικά νερά του ποταμού στην περιοχή Μπαρμπούτα. Το γεγονός ότι η σορός του Άλεξ δεν βρέθηκε ποτέ, παρά τις εξαντλητικές έρευνες στο ποτάμι και τις γύρω περιοχές, παραμένει μέχρι σήμερα η μεγαλύτερη «μαύρη τρύπα» της υπόθεσης, αφήνοντας μια μάνα να θρηνεί πάνω από ένα κενό μνήμα.
Η δίκη που ακολούθησε ήταν μια επίπονη διαδικασία που προσπάθησε να αποδώσει ευθύνες σε έναν κόσμο που ένιωθε προδομένος από τους θεσμούς και την ίδια την παιδεία. Το δικαστήριο έκρινε τους πέντε ανήλικους ένοχους για μη σκοπούμενη θανατοφόρα βλάβη. Οι ποινές ήταν αναμορφωτικές, όπως προβλέπει ο νόμος για την ηλικία τους, όμως το στίγμα παρέμεινε ανεξίτηλο. Σημαντικό ρόλο στην υπόθεση έπαιξε και ο παππούς των δύο Ελληνόπουλων, ο οποίος καταδικάστηκε για υπόθαλψη εγκληματία, καθώς θεωρήθηκε ότι βοήθησε στην εξαφάνιση της σορού, «θαβοντας» μαζί της και την αλήθεια για το πού βρίσκεται ο Άλεξ.
Ο μικρός Άλεξ
Το 2013, το Πολυμελές Πρωτοδικείο Βέροιας επιδίκασε μια αποζημίωση 150.000 ευρώ στη μητέρα του, αναγνωρίζοντας τον ανείπωτο ψυχικό πόνο και τη δόλια συμπεριφορά των εμπλεκομένων που εμπόδισαν την ανεύρεση της σορού. Όμως, όπως όλοι γνωρίζουμε, τα χρήματα δεν μπορούν να φέρουν πίσω το γέλιο ενός παιδιού ούτε να κλείσουν μια πληγή που αιμορραγεί εδώ και 20 χρόνια. Η Νατέλα Μεχσισβίλι παραμένει το σύμβολο της υπομονής και του πόνου, μια γυναίκα που δεν ζητά εκδίκηση, αλλά το αυτονόητο: να μπορέσει να θάψει το παιδί της με τις τιμές που του πρέπουν.
Σήμερα, το 2026, η ιστορία του Άλεξ επιστρέφει για να μας θυμίσει ότι η βία μεταξύ ανηλίκων δεν είναι ένα νέο φαινόμενο, αλλά μια παλιά πληγή που δεν φροντίσαμε σωστά. Ο Άλεξ θα μπορούσε να είναι ο γιος μας, ο αδελφός μας, ο φίλος μας. Η μνήμη του παραμένει ζωντανή στη Βέροια και σε όλη την Ελλάδα, ως μια διαρκής υπενθύμιση ότι η αδιαφορία και η ανοχή στη βία μπορούν να οδηγήσουν σε ανεπανόρθωτες τραγωδίες. Η απουσία της σορού του είναι μια ανοιχτή εκκρεμότητα της δικαιοσύνης και της ανθρωπιάς μας.
Κλείνοντας αυτό το αφιέρωμα, η σκέψη μας πηγαίνει σε εκείνη τη μητέρα που ακόμα περιμένει μια απάντηση. Ο Άλεξ «ζει» μέσα από τις φωτογραφίες του, μέσα από τις ιστορίες των ανθρώπων που τον αγάπησαν και μέσα από τον αγώνα για ένα σχολείο και μια κοινωνία χωρίς bullying. Ίσως κάποια μέρα, κάποιος από εκείνους που ξέρουν την αλήθεια να μιλήσει, έστω και τώρα, για να βρει η ψυχή του 11χρονου αγοριού την ηρεμία που της στέρησαν εκείνο το καταραμένο απόγευμα του Φλεβάρη.
Δείτε και αυτά