Η ιστορία των κακοκαιριών στην Αττική μοιάζει με έναν φαύλο κύκλο καταστροφών, μια τραγωδία σε επανάληψη όπου αλλάζουν μόνο τα πρόσωπα και η ποιότητα της εικόνας. Ένα βίντεο που δημοσιεύτηκε στο TikTok πριν λίγο καιρό και κάνει τον γύρο του διαδικτύου, μας ταξιδεύει πίσω στο μακρινό 1994. Όμως, αν αφαιρέσει κανείς την «κόκκο» της παλιάς βιντεοκασέτας, αυτό που βλέπει είναι η σημερινή κατάσταση στη…
Η ιστορία των κακοκαιριών στην Αττική μοιάζει με έναν φαύλο κύκλο καταστροφών, μια τραγωδία σε επανάληψη όπου αλλάζουν μόνο τα πρόσωπα και η ποιότητα της εικόνας. Ένα βίντεο που δημοσιεύτηκε στο TikTok πριν λίγο καιρό και κάνει τον γύρο του διαδικτύου, μας ταξιδεύει πίσω στο μακρινό 1994. Όμως, αν αφαιρέσει κανείς την «κόκκο» της παλιάς βιντεοκασέτας, αυτό που βλέπει είναι η σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα που δεν μπορεί να διαχειριστεί ακραία καιρικά φαινόμενα.
Εικόνες αποκάλυψης που μοιάζουν ανατριχιαστικά με το σήμερα
Δρόμοι που έχουν ανοίξει στα δύο, περιουσίες θαμμένες στη λάσπη, αυτοκίνητα-παιχνίδια στα χέρια ορμητικών χειμάρρων και κάτοικοι σε απόγνωση να εκλιπαρούν για μια βοήθεια που αργεί. Το ρέμα, «μπαζωμένο» και στερημένο από τη φυσική του ροή λόγω των δέντρων που κόπηκαν για να χτιστούν σπίτια, ξεσπά με οργή. Η Βάρη, η Βούλα, η Βουλιαγμένη, αλλά και η Γλυφάδα και το Καλαμάκι, δέχτηκαν τότε το μένος της φύσης, με τη λάσπη να φτάνει τα 2,5 μέτρα, φρακάροντας πόρτες.
Διαβάστε επίσης
Οι μνήμες στα σχόλια των χρηστών είναι γροθιά στο στομάχι. «Ο κόσμος πηδούσε έξω από τα παράθυρα του λεωφορείου στην οδό Καλύμνου και Αθηναΐδος καθώς το παρέσερνε το ρέμα», θυμάται ένας κάτοικος. Στην οδό Αρκαδίου, η λάσπη δεν σεβάστηκε τίποτα: κάλυψε τα ισόγεια και έφτασε μέχρι τον πρώτο όροφο.
VIRAL
Η Αναστασία Λαμπροπούλου ανακαλεί τον τρόμο μέσα από τα μάτια ενός παιδιού: «Η κόρη μου, 5 χρονών τότε, ήρθε και μου είπε “μαμά, βρέχει στο δωμάτιο”». Η Κατερίνα Διονυσιάδου περιγράφει σκηνές αποκάλυψης στο Κόρμπι της Βάρης, ξημερώματα 21ης Νοεμβρίου 1993: «Τα αυτοκίνητα είχαν ανέβει πάνω στα πεύκα. Άνθρωποι σκαρφάλωναν στα δέντρα για να μην πνιγούν. Χάσαμε τα πάντα, αλλά ευτυχώς σώσαμε τις ζωές μας».
Στο Πανόραμα, όπως θυμάται η Βάσω Θεοχάρη, οι χωμάτινοι δρόμοι έγιναν φονικοί χείμαρροι που εισέβαλαν στα σπίτια. «Ήμουν 14 χρονών, ακόμα θυμάμαι τη βοή», λέει, περιγράφοντας μια νύχτα που όλη η γειτονιά πάλευε με τα φτυάρια. Αν συγκρίνει κανείς τα πλάνα του ’94 με τα σημερινά, θα διαπιστώσει με πικρία ότι το μόνο που άλλαξε είναι η ανάλυση της κάμερας. Τα ποτάμια είναι τα ίδια, τα προβλήματα πανομοιότυπα, οι υποσχέσεις για αντιπλημμυρικά έργα παραμένουν ανεκπλήρωτες.
Και φτάνουμε στο σήμερα. Τετάρτη 21 και Πέμπτη 22 Ιανουαρίου 2026. Η φύση εκδικείται ξανά με τον πιο βάναυσο τρόπο, υπενθυμίζοντας ότι παραμένουμε τραγικά αθωράκιστοι. Μια κακοκαιρία βιβλικών διαστάσεων σαρώνει τη χώρα και παίρνει μαζί της δύο ανθρώπους της διπλανής πόρτας, δύο ήρωες της καθημερινότητας. Στο Παράλιο Άστρος Κυνουρίας, ο 52χρονος λιμενικός Ανδρέας Αραχωβίτης έπεσε στο καθήκον. Προσπαθώντας να βοηθήσει ιδιοκτήτες σκαφών μέσα στη θύελλα, παρασύρθηκε από ένα «κολοσσιαίο» κύμα που πέρασε τον κυματοθραύστη. Χάθηκε στα μανιασμένα νερά, αφήνοντας πίσω ένα 9χρονο ορφανό παιδί.
Δείτε και αυτά