Η δημόσια συζήτηση για το δικαίωμα στην άμβλωση έχει αναζωπυρωθεί στην Ελλάδα, με αφορμή τις πρόσφατες δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού που προκάλεσαν ποικίλες αντιδράσεις. Σε αυτό το τεταμένο κλίμα, η Έλενα Ακρίτα επέλεξε να καταθέσει τη δική της αλήθεια, σπάζοντας τη σιωπή δεκαετιών. Μέσα από μια ανάρτηση-γροθιά στο στομάχι στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook, η δημοσιογράφος και βουλευτής…
Η δημόσια συζήτηση για το δικαίωμα στην άμβλωση έχει αναζωπυρωθεί στην Ελλάδα, με αφορμή τις πρόσφατες δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού που προκάλεσαν ποικίλες αντιδράσεις. Σε αυτό το τεταμένο κλίμα, η Έλενα Ακρίτα επέλεξε να καταθέσει τη δική της αλήθεια, σπάζοντας τη σιωπή δεκαετιών. Μέσα από μια ανάρτηση-γροθιά στο στομάχι στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook, η δημοσιογράφος και βουλευτής μοιράστηκε μια ιστορία που αφορά χιλιάδες γυναίκες, αναδεικνύοντας τις σκοτεινές πτυχές μιας εποχής που η πολιτεία εθελοτυφλούσε μπροστά στην ανάγκη για αναπαραγωγική ελευθερία.
Η εξομολόγηση της Έλενας Ακρίτα δεν είναι απλώς μια πολιτική τοποθέτηση, αλλά μια βαθιά ανθρώπινη κατάθεση. Με αφοπλιστική ειλικρίνεια, περιέγραψε τις συνθήκες κάτω από τις οποίες πήρε την πιο δύσκολη απόφαση της ζωής της, όταν ήταν ακόμα μια νεαρή φοιτήτρια. «Έχω κάνει έκτρωση, όταν ακόμα ήταν παράνομες. Ήμουν πρωτοετής στο πανεπιστήμιο. Η εγκυμοσύνη μου δεν ήταν προϊόν βιασμού, κάθε άλλο παρά. Δύο νέα ερωτευμένα παιδιά είμαστε, άπειρα και αδημιούργητα», αναφέρει χαρακτηριστικά, δίνοντας πρόσωπο σε ένα ζήτημα που συχνά αντιμετωπίζεται με στεγνή νομική ορολογία.
Η μοναχική διαδρομή στην παρανομία και ο ρόλος της μητέρας
Ένα από τα πιο συγκλονιστικά σημεία της αφήγησής της είναι η αναφορά στον κίνδυνο που διέτρεχαν οι γυναίκες εκείνη την περίοδο. Η έλλειψη νομικού πλαισίου οδηγούσε πολλές κοπέλες σε ανθυγιεινές και επικίνδυνες λύσεις, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή τους. Η ίδια στάθηκε τυχερή μέσα στην ατυχία της, έχοντας στο πλευρό της μια υποστηρικτική μητέρα που κατάλαβε τον πόνο της χωρίς να την κρίνει.
Όπως γράφει η ίδια: «Αν είχα άλλη μάνα, η μοίρα μου θα ήταν το μαχαίρι ενός σκιτζή γιατρού σε κάποιο βρόμικο δωμάτιο. Το γεγονός ότι βρέθηκα σε οργανωμένο μαιευτήριο – έκανα εισαγωγή με ψεύτικο ιατρικό ιστορικό – στα χέρια εξαιρετικού γυναικολόγου, οφείλεται σε αυτή την σπάνια γυναίκα. Που, αν και ζούσαμε σε σκοτεινές εποχές, δεν με έκρινε δεν με κατέκρινε, αντίθετα άνοιξε την αγκαλιά της για το παιδί της που πονούσε κι αισθανόταν μόνο και τρομαγμένο». Η περιγραφή αυτή αναδεικνύει το ταξικό χάσμα που δημιουργούσε η απαγόρευση των αμβλώσεων: οι γυναίκες με οικονομική δυνατότητα και στήριξη επιβίωναν, ενώ οι υπόλοιπες αφήνονταν στη μοίρα τους.
VIRAL
Μια προσωπική μαρτυρία για το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση / EUROKINISSI
Παρά τη βεβαιότητα για την επιλογή της, η Έλενα Ακρίτα δεν κρύβει το συναισθηματικό βάρος που κουβαλά μέχρι σήμερα. Η άμβλωση δεν παρουσιάζεται ως μια απλή ιατρική πράξη, αλλά ως μια «τραγωδία» που αφήνει μόνιμα ίχνη στην ψυχή. Χρησιμοποιώντας τα λόγια της εμβληματικής Simone Veil, σημειώνει: «Καμία γυναίκα δεν καταφεύγει στην άμβλωση με ελαφρά καρδιά. Είναι πάντα μια τραγωδία».
Η εσωτερική σύγκρουση ανάμεσα στην ανάγκη για αυτοδιάθεση και τη μελαγχολία της απώλειας είναι έκδηλη στον επίλογο της ανάρτησής της. «Έχουν περάσει δεκαετίες από την δική μου εμπειρία. Και τώρα την ίδια απόφαση θα έπαιρνα. Όμως και σήμερα, όποτε περνάω έξω από το συγκεκριμένο μαιευτήριο σφίγγεται η καρδιά μου. Ακόμα και σήμερα υπολογίζω την ηλικία του αν είχε γεννηθεί. Ακόμα και σήμερα αναρωτιέμαι τι θα είχε κάνει στη ζωή του. Ακόμα και σήμερα δεν το έχω ξεπεράσει. Κι ούτε πρόκειται».
Διαβάστε επίσης
Αυτή η παραδοχή καταρρίπτει το επιχείρημα όσων υποστηρίζουν ότι η νομιμοποίηση των αμβλώσεων ενθαρρύνει την ανευθυνότητα. Αντίθετα, αποδεικνύει ότι πρόκειται για μια απόφαση ζωής που λαμβάνεται με πλήρη επίγνωση των συνεπειών. Η Έλενα Ακρίτα, μέσα από την προσωπική της οδύνη, στέλνει ένα μήνυμα σε όσους επιχειρούν να επαναφέρουν το ζήτημα στην ατζέντα του συντηρητισμού: το δικαίωμα της γυναίκας να ορίζει το σώμα της είναι αδιαπραγμάτευτο, όσο κι αν το βάρος αυτής της απόφασης την ακολουθεί για πάντα.
Η κατάθεση αυτή αποτελεί πλέον κομμάτι του δημόσιου διαλόγου, υπενθυμίζοντας ότι οι νόμοι πρέπει να προστατεύουν την υγεία και την αξιοπρέπεια, αφήνοντας την ηθική διαχείριση του τραύματος στον ίδιο τον άνθρωπο που το βιώνει. Σε μια κοινωνία που συχνά σπεύδει να λιθοβολήσει, η φωνή της Ακρίτα απαιτεί σεβασμό, ενσυναίσθηση και, κυρίως, τη διασφάλιση ότι καμία άλλη κοπέλα δεν θα χρειαστεί να μπει σε μαιευτήριο με «ψεύτικο ιατρικό ιστορικό».
Δείτε και αυτά