Σε ένα «ξεμπρόστιασμα» της κοινωνικής και πολιτικής υποκρισίας προχώρησε ο Τάσος Δούσης μέσα από την τελευταία του παρέμβαση στα social media, προκαλώντας σεισμό στα παρασκήνια της τηλεόρασης και των πολιτικών γραφείων. Ο γνωστός εκδότης και δημοσιογράφος, χωρίς να μασάει τα λόγια του, αποφάσισε να «σπάσει» τη σιωπή γύρω από τη μάστιγα των οσφυοκαμπτών που λυμαίνονται τη δημόσ…
Σε ένα «ξεμπρόστιασμα» της κοινωνικής και πολιτικής υποκρισίας προχώρησε ο Τάσος Δούσης μέσα από την τελευταία του παρέμβαση στα social media, προκαλώντας σεισμό στα παρασκήνια της τηλεόρασης και των πολιτικών γραφείων. Ο γνωστός εκδότης και δημοσιογράφος, χωρίς να μασάει τα λόγια του, αποφάσισε να «σπάσει» τη σιωπή γύρω από τη μάστιγα των οσφυοκαμπτών που λυμαίνονται τη δημόσια ζωή, φωτογραφίζοντας τη στρατιά των «σφουγγοκολάριων» που θυσιάζουν την αξιοπρέπειά τους για μια θέση στον ήλιο της δημοσιότητας. Με λόγο ωμό, αιχμηρό και γεμάτο αλήθειες που πολλοί σκέφτονται αλλά ελάχιστοι τολμούν να αρθρώσουν, ο Τάσος Δούσης παρουσιάζει την ακτινογραφία μιας κοινωνίας που φαίνεται να επιβραβεύει το γλείψιμο έναντι της αξίας, προειδοποιώντας ταυτόχρονα τους ισχυρούς για το «δηλητήριο» που δέχονται καθημερινά μέσα σε χρυσά φλιτζάνια. Ακόμα μια αιχμηρή τοποθέτηση του Τάσου Δούση που θα συζητηθεί, μετά από εκείνη για την Μαρία Καρυστιανού.
Τάσος Δούσης: Οι τέσσερις σκοτεινοί δρόμοι για τον πλούτο και τη δόξα
Σύμφωνα με την ανάλυση του Τάσου Δούση, στην παρούσα κοινωνική πραγματικότητα η διαδρομή προς την κορυφή δεν περνά αναγκαστικά μέσα από την αρετή, αλλά μέσα από τέσσερις συγκεκριμένες ατραπούς. Ο πρώτος τρόπος είναι η κληρονομιά μιας αμύθητης περιουσίας που επιτρέπει σε κάποιον να «αγοράσει» την προβολή του στα μέσα ενημέρωσης και τα κοινωνικά δίκτυα. Ο δεύτερος και πιο επικίνδυνος δρόμος είναι αυτός της παρανομίας, όπου ο «έξυπνος κλέφτης» καταλήγει νομοτελειακά στη φυλακή όταν η απληστία του τον κάνει διάσημο για τους λάθος λόγους. Ο τρίτος δρόμος αφορά την ολοκληρωτική παράδοση στην εργασία, όπου ο άνθρωπος δουλεύει σαν «σκύλος» χωρίς προσωπική ζωή και συναισθήματα, με μοναδικό στόχο το κέρδος.
Ωστόσο, ο εκδότης στέκεται ιδιαίτερα στον τέταρτο και πιο διαδεδομένο τρόπο: τον απόλυτο γλείφτη. Περιγράφει με γλαφυρότητα εκείνους που είναι διατεθειμένοι να σκύψουν και να κολακέψουν τους ισχυρούς σε βαθμό που να εκπλήσσουν ακόμα και τους ίδιους τους αποδέκτες της κολακείας. Για τον Τάσο Δούση, αυτή η κατηγορία ανθρώπων αποτελεί το πιο θλιβερό κομμάτι της κοινωνίας μας, καθώς πρόκειται για άτομα που έχουν χάσει κάθε ίχνος αξιοπρέπειας προκειμένου να αποκτήσουν δόξα και πλούτο, συμμετέχοντας σε ένα διαρκές θέατρο παρακμής.
Η κριτική του δημοσιογράφου γίνεται ακόμα πιο συγκεκριμένη όταν αναφέρεται στον χώρο της πολιτικής και της δημοσιογραφίας. Υποστηρίζει ότι το φαινόμενο του «λιβανιστηρίου» είναι πλέον ορατό σε όλους, καθώς καθημερινά βλέπουμε ανθρώπους να αυτοεξευτελίζονται σε δημόσια θέα προκειμένου να γίνουν αρεστοί σε εκπομπάρχες, παρουσιαστές ή αρχηγούς κομμάτων. Η ανάγκη για μια θέση σε ένα τηλεοπτικό πάνελ, ένα ψηφοδέλτιο ή ένας καλύτερος μισθός φαίνεται να είναι αρκετά ισχυρά κίνητρα για να μετατρέψουν ανθρώπους με θέσεις και αξιώματα σε απλά «ανθρωπάκια» και κόλακες.
VIRAL
Ο Τάσος Δούσης
Ο Τάσος Δούσης υπογραμμίζει ότι ο γλοιώδης χαρακτήρας δεν γνωρίζει φραγμούς στον τρόπο που θα κινηθεί για να πάει μπροστά, είτε αυτό σημαίνει να μείνει σκυφτός, είτε στα γόνατα. Υπενθυμίζει μάλιστα ιστορικές στιγμές οσφυοκαμψίας που έχουν μείνει παροιμιώδεις, τονίζοντας ότι για τους σύγχρονους γλείφτες δεν έχει καμία σημασία η απώλεια του χαρακτήρα ή της συνείδησης, αρκεί να επιτευχθεί ο σκοπός της επαγγελματικής ανέλιξης.
Το σημείο της παρέμβασης που αναμένεται να προκαλέσει τις μεγαλύτερες αντιδράσεις είναι η ευθεία αναφορά σε ονόματα της πρώτης γραμμής. Ο εκδότης υποστηρίζει ότι για τον επαγγελματία κόλακα το πρόσωπο δεν έχει σημασία, παρά μόνο η ισχύς που εκπέμπει τη δεδομένη στιγμή. Σήμερα ο στόχος μπορεί να είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Γιώργος Λιάγκας ή η Μαρία Καρυστιανού, ενώ χθες ήταν η Ελένη Μενεγάκη, ο Αλέξης Τσίπρας, ο Στέφανος Κασσελάκης ή ακόμα και ο Πάνος Καμμένος.
Ο «γλίτσας», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, έχει την ικανότητα να «σπατουλάρει» όποιον είναι ισχυρός και πουλάει, χωρίς να έχει κανένα πρόβλημα να φτύνει εκεί που παλαιότερα έγλειφε. Πρόκειται για αληθινούς ηθοποιούς που ζουν μια ζωή δημοσίων σχέσεων, πλέκοντας το εγκώμιο των ισχυρών για να καλύψουν τις δικές τους ανασφάλειες και το ψώνιο τους, ενώ την ίδια στιγμή αισθάνονται σιχαμάρα για όποιον δεν έχει να τους προσφέρει κάποιο κέρδος ή κοινωνικό στάτους.
Ολοκληρώνοντας το σκληρό του κατηγορώ, ο Τάσος Δούσης στέλνει ένα μήνυμα σε όσους βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας και απολαμβάνουν την κολακεία. Θεωρεί ότι είναι χαμένος από χέρι όποιος πολιτικός, παρουσιαστής ή διευθυντής δεν έχει την ικανότητα να αποκρούει τους γλείφτες και να αναγνωρίζει την υποκρισία πίσω από τα καθημερινά κομπλιμέντα. Η κολακεία, αν και τονώνει τη ματαιοδοξία, στην πραγματικότητα λειτουργεί ως ένα αργό δηλητήριο που στο τέλος αφήνει κερδισμένο μόνο τον κόλακα.
Ο Τάσος Δούσης
Το να παραδοθεί κάποιος στους γλείφτες είναι σαν να απολαμβάνει δηλητήριο σε χρυσό φλιτζάνι.
Για να γίνεις πλούσιος και διάσημος υπάρχουν μόνο 4 τρόποι.
- Να κληρονομήσεις απίστευτη περιουσία και να «πληρώσεις» περιοδικά, social, τηλεόραση για την προβολή σου.
- Να είσαι κλέφτης. Ο καλύτερος κλέφτης του κόσμου και ο πιο έξυπνος. Βέβαια κάποια στιγμή η απληστία θα σε κάνει και διάσημο, καθώς θα καταλήξεις στην φυλακή.
- Να δουλέψεις σαν σκύλος. Να μην έχεις προσωπική ζωή. Να έχεις μόνο έναν στόχο, χωρίς συναισθηματισμούς. Αν «πεθάνεις» στην δουλειά και είσαι και έξυπνος ίσως καταφέρεις κάποια στιγμή να γίνεις και πλούσιος και διάσημος.
- Ο τέταρτος τρόπος είναι ο πιο απλός. Πρέπει να είσαι ο απόλυτος γλείφτης. Να σκύβεις και να γλείφεις τους ισχυρούς όσο δεν πάει άλλο. Να είσαι τόσο καλός στο γλείψιμο που να εκπλήσσεις ακόμη και αυτόν που γλείφεις. Αν είσαι ισχυρός οσφυοκάμπτης σφουγγοκολαριος και γλειφτρονι, ναι, υπάρχει περίπτωση να πετύχεις στην ζωή σου. Να αποκτήσεις δόξα και πλούτο !!!
Αν είσαστε πλούσιοι και διάσημοι σίγουρα κάτι από τα παραπάνω το έχετε κάνει. Αν δεν είσαστε ΧΑΣΑΤΕ.
Η κοινωνία μας αγαπάει τους γλείφτες(άνδρες -γυναίκες) Τώρα τελευταία το βλέπουμε φόρα παρτίδα στην πολιτική και την δημοσιογραφία και είμαι σίγουρος πως υπάρχει γενικά στην κοινωνία.
Είναι απίθανο το γεγονός πώς απλοί άνθρωποι προσπαθούν να αυτό-εξευτελιστούν σε δημόσια θέα, γλείφοντας(εκπομπάρχες,παρουσιαστές , αρχηγούς κομμάτων, υποψηφίους αρχηγούς κομμάτων,διευθυντές κλπ)
Είναι επίσης απίθανο το γεγονός πως δημόσια υπάρχουν άνθρωποι με θέσεις και αξιώματα που είναι «συνεργάσιμοι» και αποδέχονται με κολακεία τα «λιβανιστήρια» τους γλείφτες.
Ανθρωπάκια,κόλακες,γλείφτες,υπάρχουν από την εποχή του Βυζαντίου. Όλοι έχουμε ένα παράδειγμα γλείφτη στην ζωή μας. Στο σχολείο,στο στρατό,στην δουλειά! Καθημερινά κομπλιμέντα, ψεύτικες εκφράσεις, υποκρισία κι όλα καμουφλαρισμένα στην εικόνα του καλού υπαλλήλου και πάνω απ’ όλα ανθρώπου.
Ο γλοιώδης θέλει να πάει μπροστά! Δεν έχει σημασία ο τρόπος. Σκυφτός;Στα γόνατα;Στα τέσσερα; Ανάσκελα; Απλά να πάει μπροστά. Παλιά υπήρχε πολιτικός που του έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου τι ώρα είναι παιδί μου Άκη; Και εκείνος απαντούσε… «Ό,τι ώρα πείτε εσείς πρόεδρε»
Τάσος Δούσης για γλείφτες
Τους γλείφτες δεν τους ενοχλεί να χάσουν αξιοπρέπεια, χαρακτήρα, λίγη συνείδηση. Αρκεί να πετύχουν τον σκοπό τους. Μια δουλειά σε πάνελ. Μια θέση στο ψηφοδέλτιο. Εναν καλύτερο μισθό. Δεν παίζει ρόλο ποιον θα γλείφεις. Σήμερα είναι ο Λιάγκας, η Καρυστιανού, ο Μητσοτάκης. Χθες ήταν η Μενεγάκη, ο Τσίπρας,ο Κασσελάκης ακόμα και ο Καμμένος. Δεν παίζει ρόλο. Ο γλίτσας σπατουλάρει όποιον είναι ισχυρός και πουλάει. Δεν έχει κανένα θέμα να φτύνει εκεί που έγλειφε και το αντίθετο.
Όλα στη μελέτη τα έχουν άλλωστε. Ακόμα και να μην έχουν κάτι να κερδίσουν από σένα (στάτους, γνωριμίες), έχουν να τονώσουν μερικές ανασφάλειες, να συντηρήσουν ένα ψώνιο και να καλύψουν την ανάγκη να νιώθουν αρεστοί κι αγαπητοί σε όλους. Μιλάμε για αληθινούς ηθοποιούς που παίζουν έναν ρόλο καθημερινά σχεδόν σε όλη την ζωή τους. Είναι ανθρωπάκια ψεύτικα που ζουν μια ζωή δημοσίων σχέσεων από το πρωί ως το βράδυ. Τους ισχυρούς τους γλείφουν και τους πλέκουν το εγκώμιο και για όλους τους άλλους αισθάνονται σιχαμάρα και αποστροφή γιατί απλά δεν έχουν να τους προσφέρουν τίποτα.
Ένα θέατρο όλη η ζωή του γλείφτη και σχεδόν έχει οpγασμό όταν βλέπει το γλείψιμο να του αποφέρει κέρδη σε προσωπικό ή επαγγελματικό επίπεδο.
Διαβάστε επίσης
Κατά την γνώμη μου: Είσαι χαμένος από χέρι,είτε είσαι πολιτικός,είτε παρουσιαστής, είτε διευθυντής, είτε ένας απλός άνθρωπος αν δεν ξέρεις να αποκρούεις τους γλείφτες! Είσαι χαμένος επίσης αν δεν αγαπάς και δεν υπολογίζεις εκείνους που με θάρρος σου λένε την αλήθεια και ας είναι πικρή. Η κολακεία μπορεί να χτίζει την ματαιοδοξία σου, αλλά στην πραγματικότητα, στο τέλος ο μόνος κερδισμένος είναι ο κόλακας. Το να παραδοθεί κάποιος στους γλείφτες είναι σαν να απολαμβάνει δηλητήριο σε χρυσό φλιτζάνι.
Η προτροπή του είναι σαφής: οι ισχυροί πρέπει να υπολογίζουν και να αγαπούν εκείνους που έχουν το θάρρος να τους λένε την πικρή αλήθεια κατά πρόσωπο. Το να παραδίδεται κανείς στη γοητεία των κολάκων είναι μια πράξη αυτοκαταστροφής που μοιάζει με την απόλαυση ενός δηλητηρίου μέσα σε ένα χρυσό φλιτζάνι, όπου η λάμψη της εξωτερικής εικόνας κρύβει τον κίνδυνο της ολοκληρωτικής ηθικής κατάρρευσης.
Δείτε και αυτά